Ojo de Agua (Wateroog)

Deze maand is ‘water’ in de Costaricaanse kranten regelmatig aan bod  geweest.
Het land is gezegend met talrijke waterbronnen. Ze borrelen zomaar aan de oppervlakte op. Hele streken worden dankzij de bronnen van schoon water voor consumptie of bevloeiing voorzien.
Eén van de bekendste waterbronnen in het land is Ojo de Agua (wateroog). Deze ligt in San Antonio de Belen, een half uurtje rijden van de hoofdstad San José vandaan.
Het ‘oog’ is een soort gat waar per seconde 350 liter water uit omhoog komt. Het water spuit letterlijk uit de aarde. De plek lijkt synoniem voor leven. Vruchtbaarheid. Plezier.
Een klein gedeelte van het water wordt afgeleid naar verschillende zwembaden.
Op deze plek komen sinds 1937 mensen om in het heerlijke pure heldere water te zwemmen. Een plek waar vooral mensen uit de lagere sociale klassen gebruik van maken. Op de drukste dagen wordt het door bijna 7000 mensen bezocht. De faam van de plek leidt er toe dat op busladingen mensen uit Cartago naar deze plek komen. Tot zelfs uit Panama komen er toeristen om zich hier te verfrissen.

Voor mij zelf was de eerste keer in Ojo de Agua tegelijkertijd één van de eerste keren dat ik in helder zoet water zwom. Toen ik me dat realiseerde keek ik met jaloezie naar de Costaricanen om me heen. Ik wist niet wat me overkwam. Het water in het zwembad is niet gechloreerd. Wanneer gebeurt je zoiets als Nederlander? Zwemmen in bronwater dat ogenschijnlijk uit het niets uit de aarde opwelt is een weelde, een heerlijke ervaring. Het water is zo helder dat een handige verkoper plastic flesjes met het water vult en buiten de muren van het zwembad verkoopt aan dorstige automobilisten.

Maar het wateroog wordt betwist, zo stond er deze maanden in de kranten te lezen. Schoon water is een schaars goed geworden in de wereld. Het bezit van helder, drinkbaar water kan in de toekomst goud waard zijn. Verschillende privé-ondernemingen zien dat in en proberen Ojo de Agua in bezit te krijgen.
De plaatselijke gemeenschap probeert het tegen te gaan en het water in publieke handen te houden. In de toekomst zal het ‘water’ nog veel vaker de koppen van de kranten gaan beheersen.