De zwarte bevolking van Costa Rica is klein (ongeveer 2% van de totale bevolking) maar is aan de Caribische kust onmiskenbaar aanwezig. Tot in de jaren 80 van de vorige eeuw was deze streek moeilijk bereikbaar. De reis vanuit Puerto Limón naar Puerto Viejo, dat tegenwoordig jaarlijks duizenden toeristen trekt, was bijna een dagtocht.
De inwoners zijn voor het merendeel afstammelingen van Jamaïcanen, die aan het einde van de 19e eeuw in Costa Rica neerstreken om te werken aan de spoorlijn, die de hoofdstad met de havenstad Puerto Limón verbond en op de banenenplantage die over al in de Caribische streek ontstonden.

De zwarte bevolking was door de geschiedenis heen slachtoffer van discriminatie. Tot 1949 bijvoorbeeld mochten zij niet buiten de Atlantische streek reizen, laat staan stemmen bij de verkiezingen. Ze werden voor minder aangezien en nog steeds is het zo dat Costaricanen uit de hoofdstad negatieve vooroordelen hebben jegens de Caribische bevolking. Met name omdat hun cultuur zo ‘anders’ is.

Voor toeristen is een bezoek aan de Cariben vanwege de andere sfeer en cultuur vergeleken met de rest van het land juist extra aantrekkelijk. De overweldigende natuur, de ongekende relaxtheid die het leven uitstraalt en de prachtige mix van mensen die er leeft hebben een onweerstaanbare aantrekkingskracht op met name rugzaktoeristen.

De streek is in tegenstelling tot de rest van het land overwegend protestants. In het straatbeeld zijn de Rastajongens niet weg te denken. Behalve salsa en cumbia klinkt hier de raggae en in mindere mate calypso. De oudere generatie hoor je nog altijd in een verbasterd Engels met elkaar communiceren: “W’happen, man?”, hoor je ze elkaar groeten. Of niet meer dan een simpel: “Okay”.

Klik hier voor tips om de Caribische cultuur en de Cariben te ontdekken.