Men schat dat er ongeveer 300.000 Nicaraguanen in Costa Rica leven. Dat is een kleine 8% van de totale bevolking. Zij zijn niet erg zichtbaar, zeker niet voor reizigers in Costa Rica.
Nicaragua is een land dat vele malen armer is als Costa Rica. Sterker nog, het is het op één na armste land in Latijns-Amerika (armer nog is Haïti). Velen kunnen zich nog de burgeroorlog herinneren die het land in de jaren 80 van de vorige eeuw in zijn greep hield. Het heeft er toe geleid dat veel vluchtelingen naar Costa Rica kwamen gevolgd door migranten die simpelweg op zoek waren neer een beter leven.

Inmiddels wordt veel ongeschoold werk verricht door Nicaraguanen. Zij plukken de koffie tijdens de koffieoogst, werken op bananen- en suikerriet plantages, repareren de wegen in de brandende zon of werken als huishoudster bij Costaricanen in San José. Kortom veel zwaar handwerk wordt door hen verricht.

De verhoudingen tussen Costaricanen (Tico’s) en Nicaraguanen (Nica’s) is gecompiceerd. Veel Tico’s hebben het gevoel ‘overspoeld’ te worden door ‘illegale Nica’s’. Alle problemen van het land worden hen aangewreven: de verslechterde veiligheid, armoede, verslechterende gezondheidzorg en ga zo maar door. Aan de andere kant bijvoorbeeld geven eigenaren van plantages aan dat zonder de Nicaraguaanse arbeidskracht de Costaricaanse economie niet zou overleven. Ze zijn onmisbaar geworden voor het draaiend houden van de Costaricaanse economie. Op regeringsniveau speelt er een conflict over de grensrivier de San Juán dat al decennia lang speelt.

Als reiziger zul je wellicht niet veel merken van de aanwezigheid van Nicaraguaanse migranten: Hier en daar zul je een eethuisje aantreffen, tijdens de koffiepluk zie je wellicht hele families de struiken van hun bonen ontdoen.
Ze spelen echter zo’n belangrijke rol in Costa Rica dat ze hier echter aandacht verdienen.