Het lijkt wel of het uitzonderlijke landschap in de noordwestelijke provincie Guanacaste een uitzonderlijk soort mensen geschapen heeft. Guanacaste is een vlak, ruig savanne gebied. Het kan er verschroeiend warm en kurkdroog zijn.  De bevolking is anders als die in de Centrale Vallei. De mensen zijn donkerder getint. Het is een trots volk met springlevende folkloristische tradities.
Pas sinds 1824 hoort de provincie bij Costa Rica. Misschien is dat de reden dat de bevolking zo hecht aan haar eigen tradities. Het is ook niet vreemd dat er bij de laatste verkiezingen een partij meedeed die strijd voor onafhankelijkheid voor deze provincie. Er is sprake van een sterk zelfbewustzijn.

Ook de geschiedenis van de provincie wijkt enigszins af van de die van de rest van het land. Niet alleen hebben de Spaanse kolonisten hier wel  sporen achtergelaten. Maar ook was dit het gebied van de grote haciënda’s; grote omheinde landerijen waarop soms duizenden stuks vee graasden. Dit heeft een paar types voortgebracht: de ‘sabanero’, de Costaricaanse variant van de cowboy, vrijwel onvermijdelijk in het Guanacasteekse land met zijn ‘sombrero (cowboyhoed), lasso en laarzen; de peón, de eenvoudige landloze boer die voor allerlei karweitjes op het land kan worden ingezet; en natuurlijk de grondbezitters, vaak opzichtig met hun rijkdom aanwezig.

De beste manier om met de cultuur van Guanacaste in aanraking te komen is tijdens de dorpsfeesten of het grote feest dat in de provincie gevierd wordt op 25 juli als de aansluiting bij Costa Rica herdacht wordt. Er worden dan stierenvechten gehouden, er zijn folkloristische dansen te bewonderen en met veel gefluit en geschreeuw gaat men tot in de kleine uurtje door.