Het kleine Costa Rica herbergt nog 8 verschillende ‘indiaanse’ volkeren. Samen maken deze ongeveer 1-2% van de gehele bevolking uit. Tegenwoordig leeft het meerendeel in verafgelegen gebieden bij de Costaricaans-Panamese grens, in het Talamancagebergte en in het Zuid-Caribische gedeelte.

Net zo als elders in Latijns-Amerika hebben de inheemse volken van Costa Rica in de loop van de eeuwen zwaar te lijden gehad. Eerst waren het de Spanjaarden die ziektes, oorlog en slavernij brachten. In de laatste eeuwen de economische ontwikkeling; plantages, bossen die gekapt werden autosnelwegen die de meest onherbergzame gebieden openlegden voor de ‘beschaving’. Ook wisten opeenvolgende Costaricaanse regeringen absoluut niet wat ze met deze volkeren aanmoesten: op een gegeven moment kregen alle indianen een verblijfsgunning om hun verblijf in Costa Rica te ‘legaliseren’.

Toch hebben de inheemse volkeren op een wonderbaarlijke wijze (een deel van) hun cultuur weten te behouden en treden ze de laatste decennia met meer zelfbewustzijn. Er zijn schoolprogramma’s gestart om de jongere generaties de talen die nog gesproken worden te leren. Een groot probleem voor de huidige generaties is dat hoewel ze inmiddels eigen ‘territoria’ toegewezen hebben gekregen, in de praktijk ze geen rechten hebben op die landen. Dat betekent dat nog altijd duizenden indianen veroordeeld zijn tot een marginaal bestaan.

Er is op verschillende manier de mogelijkheid om kennis te nemen van de inheemse cultuur. In de eerste plaats zijn er de archeologische opgravingen.
Verder zijn er verschillende musea in gericht die de bezoeker laten zien dat vele tradities, die vaak honderden jaren oud zijn nog steeds levend zijn.
Hier en daar zijn er kleine op toerisme gerichte initiatieven gestart die op toerisme gericht zijn zodat de reiziger direct in contact kan komen met de plaatselijke bevolking.